para sa mga hindi nakakakilala kay hanging amihan...

SI AMIHAN AT SI HABAGAT
Maikling Kuwento ni Bulanggugo

Noong unang panahon, matalik na magkaibigan si Amihan at si Habagat. Si Amihan ang hangin na umiihip mula sa kabundukan samantalang si Habagat naman ang hangin mula sa dagat. Kapwa sila pinapupupurihan ng mga tao sa kanilang mga tula at awitin. Sa katagalan, naging palalo si Habagat sa pagdaan ng panahon. Sa kabilang dako lalo namang naging mapakumbaba itong si Amihan. 

Isang araw nagkasalubong muli ang magkaibigan. Pilit at buong pagyayabang na hinamon ni Habagat ang kaibigan sa isang paligsahan. Nais niyang siya lamang ang papurihan at hangaan ng mga tao sa kanilang mga tula at awitin, sa kanilang mga gawain, sa tahanan at saan pa man.

Labag man sa kalooban ay napilitan si Amihan na paunlakan ang kagustuhan ng palalong kaibigan. Sa mabilis nilang paglalakbay sa papawirin ay nakakita si Habagaat ng isang unggoy na masayang naglalaro sa gitna ng kagubatan. Nagpapalipat-lipat ito sa malalabay na sanga ng mga puno.

"Nakikita mo ba Amihan ang unggoy na iyon," ang mariing salita ni Habagat. "Kung sino sa atin ang makapagpahulog sa kanya mula sa puno ay siyang tatanghaling kampeon na siya lamang papupurihan ng mga tao sa kanilang mga awitin, mga tulain, maging sa mga kwento at alamat ng kanilang lahi magpakailanman."

Napahinuhod na lamang si Amihan sa pagtanngap sa hamon ni Habagat. Hinayaan niyang mauna ito sa pagtatangkang ihulog ang unggoy.

Kagyat na nagtipon ng lakas si Habagat at sinimulang hagupitin ng malalakas na simbuyo ng hangin ang nagulat na unggoy. Hanging mula sa pinagngalit na dagat ang unos na sumambulat sa kawawang unggoy na mahigpit na nangutyabit sa isang matibay na sanga ng punong kani-kanina lamang ay pinaglalaruan niya. Walang humpay na hagupit, hambalos kaliwa at kanan, at umaalimpuyong hangin ang walang awang pinakawalan ni Habagat sa loob ng ilang oras. Naging kahindik-hindik na unos ang kanina lamang ay busilak na tag-araw.

Ngunit ang unggoy ay hindi bumitiw sa mahigpit na pagkakakapit sa sanga ng puno. Napahiya man ay tinigilan na ni Habagat ang kanyang pagtatangka. Buo ang kanyang paniniwala na kung hindi niya nakayang ihulog ang unggoy, lalong hindi ito magagawa ni Amihan.

Nahabag si Amihan sa unggoy na dumanas ng hirap sa kamay ni Habagat. Pinadapuan niya ito ng malamyos at malamig na hanging nanggaling sa kabundukan. Kasabay nito ay nag-awitan ang mga ibon na ginambala ni Habagat, pumagaspas ang mga dahon ng mga puno na animo’y pumapalakpak sa pagdating muli ng isang magandang panahon. Sa gitna ng mga ito, dahil na rin sa pagod ng munting unggoy, dinalaw ito ng matinding antok at ito ay nakatulog. Dahil sa malalim na pagkahimbing, ang unggoy ay nahulog.

Walang paalam na tumalilis ang hambog na si Habagat.

Mula noon hanggang ngayon, tanging ang pangalan ni Amihan ang inaawit ng mga tao. Kasama rin siya sa lahat na tulain ng mga makata. Simbolo siya ng kababaang loob, ng kabutihan, ng kagandahan sa paligid, ng pagiging maamo, matimyas, kasama siya sa mga kwento ng lahi, maging sa mga aklat ng mga bata sa paaralan.

Siya si Amihan.

ahhh... there.

again.

sana ito na muna ang huling palit ng header.  sana tigilan ko na ang pagiging masyadong mabusisi.  sana magustuhan nila ‘to.  sana walang magreklamo.  sana... sana... sana...

sana manalo ako sa lotto para makapagfranchise kami ng a veneto ng barkada ko, makabili ng shares sa 70s at conspiracy, ng pug na ni-promise ko kay moks, makabili ng tatlong austin mini, ng bagong beetle, ng choco at yellow lab puppies at dalawang belgian malinois, makabili ng cherokee para kay mommy, makapagsetup kami ng aviary ni daddy, makapagleave at magbakasyon sa batanes ng isang buwan, makapagpatayo ng animal hospital kasama si tin, mabili yung vintage na porsche doon sa talyer sa mascardo, ng zire72, ng powerbook na may wireless internet, ng bagong camcorder, ng canon eos elan, makapagpapinta ng kuwarto, makapag-foodtrip sa aycee, kumain sa teriyaki boy araw-araw, pumunta sa turtle islands, magpatayo ng bahay sa puerto prinsesa, sumagip ng mga pawikan, ng mga dugong, ng mga butanding, makapag-art classes, makabili ng magandang gitara, ng bagong piano, mag-aral ng drums, mabili yung vintage na kotse ni quezon na nakaparada sa may animal house sa jupiter, makapagpagawa ng bagong bahay nila muning, punggay at red, magtanim ng maraming-maraming puno, dumalaw paulit-ulit sa mga dumagat sa bulacan, dalhan sila ng mga pagkain, gamot, kumot, manlibre ng mga batang namamalimos sa kalye, mapatignan si red sa psychiatrist...

ang suwerte ng nanalo nung P90 million nung isang araw.

ano kayang gagawin n'ya sa P90 million?

kakain sa jollibee araw-araw.

jollibee hongkong.

gusto kong palitan yung mga kulay dito.  masyadong marami.

You are a GRAMMAR GOD!
If your mission in life is not already to
preserve the English tongue, it should be.
Congratulations and thank you!
How grammatically sound are you?
brought to you by Quizilla

the other day, i dreamt of rico blanco and... bamboo. ata. basta i was sure one of them was rico blanco. and we were at this café which looked like that internet café we used to hold meetings in near the old neda bldg. at faura. what was the name of that café? so anyway, i was at a table, about to eat, when rico blanco and the other guy sat beside me. and one of them (si rico blanco ata) was carrying a baby. and i found it charming that he was cradling a baby in his arms so i fell for him. hay ano ba yun?!???

pag gising ko tuloy may crush ako kay rico blanco.

this early, early, early morning (alam kong umaga dahil 2 a.m. na 'ko natulog) i dreamt that my dad and i bought 3 labrador puppies. wow! one's black, the other one's yellow and the other one's... brown and white. pero labrador s'ya ha. and they can talk! or i can understand them talking to each other.  and they were so cute and happy that we bought them and they kept on prancing about, running around and i kept on chasing them.  we were strolling along kalayaan ave. back when there was this big, grassy lot, the park i and the neighborhood kids used to play in, the basketball and tennis courts in the middle island.  sa panaginip ko, hindi pa nila binu-bulldoze ang kalayaan para tayuan ng mga pangit ng flyovers.

this morning i passed by U before going to the office and i saw this k-9 black lab and we made eye contact for three seconds and he/she seemed to want me take him/her home.  kung hindi s'ya malaki sinilid ko s'ya sa bag ko.

i wonder if my mom would let me and my dad get another dog. o kaya bibili kami ng yellow lab tapos itatago ko na lang sa kuwarto ko. pag may tumahol sasabihin ko inuubo ako.

yay!

anong gagawin ko kay red?

i can't wait for next month, for fete and for razorback to play at the bistro again.

gusto ko ng lab.